Badanie i uszkodzenie nerwów ocznych.
Do nerwów ocznych zaliczamy trzy nerwy. Jest to nerw okołoruchowy, odwodzący i nerw bloczkowy. Nerw te badamy razem. Badanie polega na podążaniu gałek ocznych za długopisem. Obserwuje się ustawienie gałek ocznych w czasie ruchu długopisem w stronę prawą, w stronę lewą, do góry, na dół oraz na skos. Powstaje tak zwana koperta. W trakcie tego badania można zauważyć nieprawidłowe ruchy gałek, które wskazują na uszkodzenie odpowiedniego nerwu. Uszkodzenie nerwu czwartego powoduje ruch gałki ocznej do góry i na zewnątrz. Spowodowane jest to tym, że zostaje porażony mięsień skośny górny, a działa mięsień skośny dolny. Powstaje zez rozbieżny. Przy uszkodzeniu nerwu szóstego powstaje zez zbieżny. Porażony jest mięsień prosty boczny. Nie jest możliwy ruch gałki na zewnątrz. Działa mięsień prosty przyśrodkowy, który zwraca gałkę oczną do wewnątrz i powoduje zez zbieżny. Uszkodzenie nerwu okołoruchowego związane jest z uszkodzeniem mięśni wewnętrznych i mięśni zewnętrznych. Uszkodzenie mięśni wewnętrznych, czyli mięśnia zwieracza źrenicy i mięśnia rzęskowego sprawia, że źrenica jest rozszerzona i zaburzony jest proces akomodacji.
Nerw trzeci, czwarty, szósty.
Nerw trzeci, czwarty i szósty są to nerwy gałkoruchowe. Badane są razem. Nerw trzeci jest to nerw okołoruchowy. Ma jądro ruchowe. Jądro te położone jest we wzgórkach górnych, w blaszce pokrywy. Nerw czwarty ma również jądro ruchowe, położone jest ono niedaleko jądra nerwu okołoruchowego, w śródmózgowiu. Natomiast jądro nerwu szóstego położone jest w moście. Nerw czwarty to nerw bloczkowy. Unerwia on mięsień skośny górny. Odpowiedzialny jest za skierowanie gałki na dół i na zewnątrz. Nerw szósty to nerw odwodzący. Jest on odpowiedzialny za skierowanie gałki ocznej na zewątrz, bowiem unerwia mięsień prosty boczny. Nerw trzeci to nerw okołoruchowy. Jest to nerw, który unerwia mięśnie wewnętrzne oraz zewnętrzne. Do mięśni wewnętrznych zaliczamy: mięsień zwieracz źrenicy, odpowiedzialny za zwężenie źrenicy, oraz mięsień rzęskowy, który odpowiedzialny jest za zjawisko akomodacji. Nerw okołoruchowy zaopatruje również mięśnie zewnętrzne takie jak miesień dźwigacz powieki. Mięsień ten odpowiedzialny jest za utrzymanie powieki w prawidłowym położeniu.
Badanie ostrości wzroku.
Badanie ostrości wzroku może polegać na zapytaniu pacjenta ile widzi palców. Jest to uproszczona metoda badania ostrości wzroku. Ostrość wzroku może być również badana za pomocą tablic Shellna. Jest to metoda wykonywana zazwyczaj w gabinecie lekarskim. Pacjent siedzi sześć metrów od tablic. Czyta litery wskazywane przez lekarza. Tablice Shellna składają się z sześciu rzędów. Każdy rząd zawiera szereg liter ułożonych jedna za drugą. Każdy rząd określa odległość z jakiej powinien widzieć badany. Ostrość wzroku jest prawidłowa, gdy pacjent czyta literki w rzędach, przy których znajduje się cyfra sześć. Zaburzenia wzroku pojawiają się gdy chory czyta litery z rzędów, przy których zamieszczona jest cyfra mniejsza niż sześć. Istnieją również inne metody badania ostrości wzroku. Ważne przed badaniem jest ustalenie czy pacjent nosi okulary i jaką ma wadę. Zbadać wzrok możemy nie tylko za pomocą tablic Shellna. Łatwą metodą badania jest metoda przy pomocy kartki. W kartce robimy dziurę, a następnie każemy badanemu patrzeć się przez tą dziurkę. Może dojść do uszkodzenia nerwu wzrokowego. Wówczas objawy zależą od miejsca jego uszkodzenia. Może wystąpić niedowidzenie jednostronne, albo obustronne.